Από το βήμα του συνεδρίου της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα, ο δήμαρχος Πατρέων έθεσε ζήτημα πολιτικής ευθύνης για την οικονομική ασφυξία των δήμων. Χρηματοδότηση, σχολεία, δημόσιο νερό και ενεργειακό κόστος στο επίκεντρο της παρέμβασής του.

Με αιχμηρή πολιτική τοποθέτηση και σαφείς αιχμές τόσο προς την κυβέρνηση όσο και προς τις κυρίαρχες δυνάμεις της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), παρενέβη ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, στο ετήσιο συνέδριο της Ένωσης που πραγματοποιήθηκε στην Καλαμάτα.

Ο δήμαρχος Πατρέων δεν περιορίστηκε στην καταγραφή των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι δήμοι. Αντίθετα, αμφισβήτησε ευθέως τη λογική με την οποία διεξάγεται ο διάλογος μεταξύ κυβέρνησης και Αυτοδιοίκησης, υποστηρίζοντας ότι οι διαπιστώσεις και οι γενικές διακηρύξεις δεν αρκούν όταν απουσιάζει η ουσιαστική διεκδίκηση.

«Το συνέδριό μας δεν μπορεί να είναι ένα ακόμα βήμα παρέλασης αξιωματούχων και δημοσίων σχέσεων», ήταν το χαρακτηριστικό μήνυμα της παρέμβασής του.

«Δεν υπάρχουν χρήματα για τους δήμους, αλλά υπάρχουν για τους επιχειρηματικούς ομίλους»

Ένα από τα βασικά σημεία της ομιλίας του αφορούσε την υποχρηματοδότηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ο Κώστας Πελετίδης αμφισβήτησε το επιχείρημα περί περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων, αντιπαραβάλλοντας την οικονομική κατάσταση των δήμων με τα μεγάλα κέρδη επιχειρηματικών ομίλων και τραπεζών.

Το ερώτημα που έθεσε ήταν ουσιαστικό: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν σημαντικά οικονομικά περιθώρια για μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά να μην εξασφαλίζονται οι απαραίτητοι πόροι για τις βασικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών;

Παράλληλα, άσκησε κριτική στις παρατάξεις που διοικούν την ΚΕΔΕ, θέτοντας ζήτημα πολιτικής στάσης απέναντι στις κυβερνήσεις.

«Ενώ λέτε ότι οι κυβερνήσεις δεν αγαπούν την Αυτοδιοίκηση, εσείς γιατί συνεχίζετε να τις αγαπάτε και να τις προστατεύετε;», ήταν ένα από τα αιχμηρά ερωτήματα που απηύθυνε στους συνέδρους.

Τα αιτήματα για την οικονομική επιβίωση των δήμων

Ο δήμαρχος Πατρέων παρουσίασε συγκεκριμένο πλαίσιο διεκδικήσεων, μεταξύ των οποίων:

  • Απόδοση του συνόλου των θεσμοθετημένων Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ).
  • Επιστροφή των παρακρατηθέντων πόρων και τελών.
  • Κατάργηση του περιορισμού στην κρατική χρηματοδότηση των δήμων.
  • Έκτακτη ενίσχυση με τρεις επιπλέον δόσεις ΚΑΠ.
  • Ειδική κρατική επιχορήγηση για τη μισθοδοσία των δημοτικών υπαλλήλων.
  • Κατάργηση του τέλους ταφής απορριμμάτων.
  • Δραστική μείωση του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας για τους δήμους.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο ενεργειακό κόστος, υποστηρίζοντας ότι οι δήμοι επιβαρύνονται υπέρμετρα από τις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας, με αποτέλεσμα να περιορίζονται οι δυνατότητές τους να ανταποκριθούν στις καθημερινές ανάγκες των πολιτών.

Τα σχολεία εκπέμπουν SOS

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που ανέδειξε ήταν η κατάσταση των σχολικών υποδομών.

Ο Πελετίδης έθεσε το ζήτημα της ασφάλειας των σχολικών κτιρίων, της αντισεισμικής προστασίας, της συντήρησης και της ανάγκης κατασκευής νέων σχολικών μονάδων.

Υπογράμμισε ότι οι ανάγκες των παιδιών δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύουσα προτεραιότητα απέναντι στους δημοσιονομικούς περιορισμούς.

Η πρότασή του για την έκδοση ξεχωριστού ψηφίσματος σχετικά με τα σχολεία εγκρίθηκε ομόφωνα από το συνέδριο, αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες επιμέρους αποφάσεις των εργασιών του.

«Το νερό είναι αγαθό ή εμπόρευμα;»

Ιδιαίτερη παρέμβαση έκανε και για το ζήτημα των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ), εκφράζοντας την αντίθεσή του στις συγχωνεύσεις τους.

Ο δήμαρχος Πατρέων έθεσε ευθέως το ερώτημα:

«Να μη συγχωνευτούν οι ΔΕΥΑ. Το θέμα του νερού. Είναι αγαθό, ναι ή όχι; Όλοι θα πούμε αγαθό είναι. Και πώς το αγαθό έγινε εμπόρευμα;»

Συνέδεσε τη διαχείριση του νερού με την οικονομική επιβάρυνση των νοικοκυριών, επισημαίνοντας ότι δεν μπορεί ένας πολίτης που αδυνατεί να εξοφλήσει τον λογαριασμό του να αντιμετωπίζεται με νέες υπέρογκες αυξήσεις.

Η θέση του ήταν ξεκάθαρη: Το νερό πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως πεδίο κερδοφορίας.

Η πρόταση για κινητοποιήσεις στις 25 Νοεμβρίου

Ο Κώστας Πελετίδης δεν έμεινε μόνο στις προτάσεις και στις διαπιστώσεις.

Κάλεσε τους αιρετούς της χώρας να συμμετάσχουν στην πανελλαδική κινητοποίηση της 25ης Νοεμβρίου, προτείνοντας το κλείσιμο των δημοτικών υπηρεσιών, των σχολείων, των παιδικών σταθμών και των αθλητικών εγκαταστάσεων, προκειμένου να αναδειχθούν τα προβλήματα της Αυτοδιοίκησης.

Το μήνυμα που επιχείρησε να περάσει ήταν ότι χωρίς συλλογική πίεση δεν πρόκειται να υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές.

Η ψηφοφορία και οι πολιτικοί συσχετισμοί στην ΚΕΔΕ

Η πολιτική αντιπαράθεση αποτυπώθηκε και στις ψηφοφορίες του συνεδρίου.

Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα αποτελέσματα, από τους 338 παρόντες κατά τη συγκεκριμένη ψηφοφορία, το ψήφισμα της πλειοψηφίας έλαβε 213 ψήφους, η πρόταση του Χάρη Δούκα 111, ενώ η πρόταση του Κώστα Πελετίδη 14 ψήφους.

Ωστόσο, η ξεχωριστή πρότασή του για τα σχολεία εγκρίθηκε ομόφωνα.

Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική απήχηση της συνολικής πρότασης της Λαϊκής Συσπείρωσης και στη δυνατότητα επίτευξης ευρύτερης συναίνεσης σε συγκεκριμένα ζητήματα.

Το ερώτημα που μένει για την Αυτοδιοίκηση

Η παρέμβαση του δημάρχου Πατρέων στην ΚΕΔΕ ξεπέρασε τα στενά όρια μιας συζήτησης για τους δημοτικούς προϋπολογισμούς.

Έθεσε ένα ευρύτερο πολιτικό ερώτημα: Ποιος είναι τελικά ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Να διαχειρίζεται απλώς τις οικονομικές δυνατότητες που της παραχωρεί η κεντρική διοίκηση ή να διεκδικεί ενεργά τους πόρους και τις αρμοδιότητες που απαιτούνται για την εξυπηρέτηση των πολιτών;

Για την Πάτρα, το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό. Η χρηματοδότηση των σχολείων, οι δημοτικές υποδομές, το ενεργειακό κόστος, η ύδρευση, ο αθλητισμός και οι κοινωνικές υπηρεσίες επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα των δημοτών.

Ο Κώστας Πελετίδης επέλεξε να δώσει μια συγκεκριμένη πολιτική απάντηση: χωρίς ουσιαστική χρηματοδότηση και χωρίς διεκδίκηση, η Αυτοδιοίκηση κινδυνεύει να μετατραπεί σε διαχειριστή προβλημάτων που δεν έχει τα μέσα να λύσει.

Το αν οι υπόλοιποι δήμαρχοι θα επιλέξουν να ακολουθήσουν τον δρόμο της σύγκρουσης ή θα συνεχίσουν τη λογική των διαπραγματεύσεων με την εκάστοτε κυβέρνηση είναι ένα ερώτημα που παραμένει ανοιχτό.

Γιατί, τελικά, το ζήτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα ζητούν οι δήμοι. Είναι ποιες ανάγκες της κοινωνίας θεωρούνται πραγματικά προτεραιότητα.